این یکی آپم... یه کم از بقیه شون جدی تره. یعنی کاملا جدیه. یه مدته فکرم هی مشغوله، هی خودم به نتیجه نرسیدم. بعدا دیدم شماها همه تون یکی پونصد شیشصد تا پیرهن بیشتر از من پاره کردین!  گفتم شاید مشورت کنم خوب باشه!

--------------------------------------------------------

پریروز نتیجه ی دانشگاه داداشم رو دادن. قبول شد. یعنی از بهمن باید بره قشم دانشگاه. تنها می شم. خیلی بده. می شیم من و مامانم. تهنای تهنا...

فکرش رو بکنین یه خونواده ی چهار نفری، به سه قسمت نامساوی تقسیم بشه! چی ازشون می مونه؟!

تقریبا هیچی...

یادمه چهارم دبستان بودم، که شروع کردن بابام رو فرستادن به ماموریت های دو هفته ای، به ماهشهر.

خیلی برام سخت بود. یادم میاد همیشه وقتی می بردیمش فرودگاه که بره ماهشهر، برگشتنه می رفتم پشت صندلی، تا رسیدن به خونه اشک می ریختم. یه دستمال کاغذی کامل کامل خیس می شد. به ده دوازده متری خونه که می رسیدیم، اشک هام رو پاک می کردم، بغضم رو توی گلوم فرو می بردم و اون قدر این دستماله رو فشار می دادم تا چیزی ازش نمونه. بعدش از ماشین که پیاده می شدیم نیشم رو تا بناگوش باز می کردم جلوی مامان و داداشم، و می رفتم توی اتاقم...

یه مدت بعدش دیگه بابا نرفت ماهشهر. خوشحال شدم. ولی نمی دونستم چه خبره. بابا داشت انتقالی می گرفت برای تهران. بعضی شب ها می رفت تهران که کارهاش رو درست کنه. اون موقع ها من عاشق این بودم که شب رو تختم نخوابم. جلوی تلویزیون بخوابم! وقتی بابا خونه بود نمی ذاشت. من هم شب هایی که می رفت تهران، میومدم جلوی تلویزیون می خوابیدم و کلی عشق و صفا. خوشحال بودم از این که جلوی تلویزیون می خوابیدم. بدون این که حواسم رو جمع کنم ببینم چی داره می شه...

دو سه ماهی که گذشت، بابا جدی جدی انتقالیش رو گرفت که بره تهران. رفت. نمی دونم دقیقا چرا، ولی ما باهاش نرفتیم. بابا هم چیزی نگفت. خوشحال بود از این که لااقل ما این جا پیش اقوام و دوستانیم و بار تنهایی فقط روی دوش خودشه...

الان شش ساله که بابا تهرانه. هر هفته چهارشنبه شب میاد این جا، جمعه برمی گرده می ره.

همیشه می ترسیدم از این که بابا بخواد ما رو هم ببره تهران و من از دوست هام جدا بشم. اما دیروز... شنیدم بابا داشت می گفت نمی ریم تهران. گفتش بریم اون جا یاسمن از مدرسه ش جدا می شه، افت تحصیلی پیدا می کنه و سختش می شه. گفت من این چند سال دیگه رو هم تهران می مونم، تا این بچه با خیال راحت همین جا درسش رو بخونه.

داداشم می گه ما خیلی خودخواهیم. راست می گه. الان شش ساله که بابا تنهای تنها داره تهران کار می کنه و ما رو نبرده که ما هم تنها نشیم. کافی بود یه بار ما دست از خودخواهیمون برداریم باهاش بریم، که این قدر سختش نشه.

وحشتناکه...

همیشه از خدا می خواستم چیزایی که فراتر از توانم باشه رو بهم نده، و همیشه هم خدا این کار رو کرده. نمی دونم چرا...

خیلی سخته که ببینی بابات هر روز این همه سختی رو تحمل می کنه که تو راحت باشی و خیلی سخته که نتونی هیچ کاری کمکش بکنی...

اگه بخوایم بریم، من واقعا افسرده می شم. از همه چیزم جدا می شم و تا بیام به مدرسه و بچه های جدید عادت کنم یه سال خیلی مهم رو از دست می دم. به هر حال سال سوم خیلی مهمه. اما... این که ببینم مامان و بابا هم این همه سختشونه، آسون تر از جدا شدن از این جا نیست.  

الان واقعا گیر کرده م. می ترسم بریم، بعدا پشیمون بشم. از طرفی هم می ترسم این خودخواهی بزرگم برام گرون تموم بشه.

کاش زودتر این برزخ تموم می شد...

-----------------------------------------------------------

پ.ن: دیگه خودم شده م پی نوشت قصه م. چیزی ندارم که بگم...